ဒီေန႔ ကိုအုန္းသီး ေကာင္းမႈနဲ႕ပဲ ဆိုဒ္ေလး ျပန္ရၿပီ။ ျဖစ္တာက Theme တခုကို Down လိုက္တယ္။ Local မွာ စမ္းတယ္။ ကြက္တိပဲ။ ဒါနဲ႔ Install လုပ္လိုက္တယ္။ Active ေပးလိုက္တယ္။ လစ္သြားေရာ . . . ဘာမွကို မေပၚလာေတာ့တာ။ ကိုအုန္းသီးက ဘားမားကိုခဏ ျပန္လစ္သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ host ထဲကို ၀င္ကလိလို႔ မရေတာ့ျပန္ဘူး။ ၂ ပတ္ေလာက္ Local မွာစမ္းတင္ထားတဲ့ ဆိုဒ္ေလးကိုပဲၾကည့္ၿပီး အာသာေျဖေနရတယ္။ မေန႔က ကိုအုန္းသီး ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ဒီေန႔ရေအာင္ ျပန္လုပ္ေပးသြားတယ္။ ေသခ်ာစမ္းထားတဲ့ Theme ေလး တခါထဲ ေျပာင္းလိုက္တယ္။ အကုန္ကြက္တိပဲ။ ဘာေျပာေျပာ လွတာႀကိဳက္တယ္ဗ်။ လွတာႀကိဳက္တယ္ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္လွခ်င္တာကို မဟုတ္ဘူး။ ေသခ်ာေျပာရရင္ေတာ့ လွတာထက္ သပ္ရပ္တာကို ႀကိဳက္တယ္။  WP-Theme ေတြကလည္း အမ်ားသား၊ ကိုယ္ကလည္း သံုးေလးလေလာက္ေနသြားရင္ Theme တခုကို ရိုးသြားတယ္။ အသစ္အသစ္ေတြ ထပ္လုပ္ခ်င္တယ္။ စာသာအပ်င္းႀကီးၿပီး မေရးျဖစ္တာ။ ခုေတာ့ ေတာ္ၿပီ ဒီတိုင္းပဲထားေတာ့မယ္။ ျပင္လည္းမျပင္ေတာ့ဘူး ကလိလည္း မကလိေတာ့ဘူး။ မတတ္ရင္လည္း ေနပါေစေတာ့။ ပ်က္ရင္ လုပ္ေပးရတဲ့သူလည္း ဒုကၡေရာက္တယ္။ တကယ္ကေတာ့ ဆိုဒ္က လွေနမွ မဟုတ္ပါဘူး။ အမ်ားဖတ္မယ့္စာက ဖတ္ရအဆင္ေျပေနၿပီး ဖတ္ေကာင္းဖို႔က အဓိကပါပဲ။ ခုနေလးတင္ ေဒၚေလးေကာင္းကင္ျပာကို လွမ္းေမးတယ္။ ဘာေရးရမလဲလို႕၊ အားရပါးရကို အားေပးရွာတယ္။ ေရးခ်င္ရာေရးတဲ့။ အင္း အဲဒီ ေရးခ်င္ရာေရး ဆိုတာကို ၾကားၿပီးကတည္းက စက္ေရွ႕ ငုတ္တုတ္ထိုင္ၿပီး ဟိုဟာလုပ္ရမလိုလို ဒီဟာလုပ္ရမလိုလိုနဲ႕ နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာသြားတယ္။ ခုထိလည္း မယ္မယ္ရရ ဘာမွ မေရးမိဘူး။ အိပ္ေတာ့ အိပ္ခ်င္ၿပီဗ်။ အိပ္ခ်င္ၿပီဆိုေတာ့ အိပ္ၿပီေပါ့ဗ်ာ။ မနက္ခင္းႏိုးျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာ့ ထပ္ေတြ႕ၾကတာေပါ့ . . . ေကာင္းေသာညပါ :)

စာေတြျပန္ေရးႏိုင္ေအာင္ ကိုလူပ်ိဳလို ဘေလာ့ဂ္ မာကတ္တင္းဆင္းႏိုင္ေအာင္လည္း ႀကိဳးစားပါ့မယ္။ (တကယ္ကိုႀကိဳးစားပါေတာ့မယ္)